درباره تهران بخش اول

تهران در قدیم روستایی نسبتا بزرگ بودکه بین شهر بزرگ و معروف آن زمان، شهر ری و کوهپایه‌های البرز قرار داشت. اولین بار نام آن در زندگینامه ابوعبدالله حافظ تهرانی متولد ۱۹۰ ق آمده است. این منطقه در زمان سلسله صفوی به علت اینکه بقعه امامزاده سید حمزه جد اعلای صفویه در نزديکی حرم شاهزاده عبدالعظیم (ع) قرار داشت و تهران نیز دارای باغ‌های خوش آب و هوا بود، مورد توجه قرار گرفت.کریم‌خان زند به مدت ۴ سال تهران را مرکز حکومت خود قرار داد و در محوطه ارگ بناهای جدیدی ساخت. با گزینش این شهر به پایتختی توسط آغامحمدخان، روند گسترش کمی و کيفی آن متحول شد و در مدت ۲۲۰ سال، جمعیت آن از حدود 15000 نفر در سال 1164 خ. به بیش از 8 میلیون نفر در سال 1390 رسید و وسعتش از حدود ۴/ ۴ کيلومترمربع به بیش از 700  كيلومترمربع افزایشی يافت. ارتفاع شهر در شمالی‌ترین نقاط به ۱۸۰۰ متر و در جنوبی‌ترین نقاط به ۱۰۵۰ متر از سطح دریا می‌رسد. تهران از شمال به نواحی کوهستانی و از جنوب به نواحی کویری منتهی شده و در نتیجه در جنوب و شمال دارای آب و هوایی متفاوت است. نواحی شمالی از آب و هوای سرد و خشک و نواحی جنوبی از آب و هوای گرم و خشک برخوردارند.

/ 0 نظر / 26 بازدید